The second chance

 

Βρα­βευ­μέ­νη στο Christian WYSIWYG Film Festival το 2005, η ται­νί­α "The second chance" του σκη­νο­θέ­τη και μου­σι­κού Steve Taylor, μας θυ­μί­ζει με τρό­πο δρα­μα­τι­κά ρε­α­λι­στι­κό τι ση­μαί­νει ι­ε­ρα­τι­κή και ιεραποστολική δι­α­κο­νί­α.

Ο Ethan (Michael W. Smith) και ο Jake (Jeff Obafemi Carr) είναι δύο πάστορες αφοσιωμένοι στην διακονία τους. Προέρχονται από διαφορετικούς κόσμους. Ο πρώτος, δημοφιλής, εύπορος, γιός πετυχημένου ιερέα, τραγουδάει υπέροχα και παίζει πιάνο στην εκκλησία του που βρίσκεται στην "καλή" πλευρά της πόλης και ετοιμάζεται να παντρευτεί με την καλή του και να εγκατασταθεί στο νέο πολυτελές σπίτι του. Ο δεύτερος, πρώην κατάδικος, δοσμένος στην διακονία της φτωχογειτονιάς που βρίσκεται η παλιά εκκλησία του, ζει ανάμεσα σε ναρκομανείς και μέλη συμμοριών και πασχίζει να τους βοηθήσει να βγούν από το σκοτάδι.

Οι δύο αταίριαστοι χαρακτήρες θα αναγκαστούν να συνεργαστούν και τότε ο Ethan θα καταλάβει πως η διακονία ενός πάστορα δεν είναι βόλεμα και δημοσιότητα, αλλά συσταύρωση με τον πόνο του άλλου, αγωνία και έκθεση στους πειρασμούς. Ο ατσαλάκωτος "Γκούτσι", όπως τον φωνάζει ο μαύρος πάστορας λόγω των ακριβών παπουτσιών του, θα αλλάξει τον τρόπο που βλέπει στην ζωή και θα βρεθεί στην δύσκολη θέση να συγκρουστεί με τα συμφέροντα των πλούσιων επιτρόπων της ενορίας του, ακόμα και με τον πατέρα του.

Ας μην βιαστούν οι πιο...θερμόαιμοι να πουν πως αυτοί είναι προτεστάντες και δεν μας αφορούν τα προβλήματά τους γιατί είναι πλανεμένοι. Η ταινία, χωρίς διάθεση κηρυγματική, παρουσιάζει με ωμό ρεαλιστικό τρόπο την ζοφερή πραγματικότητα του κόσμου τούτου. Παρά τις πολιτισμικές διαφορές Αμερικής και Ελλάδας, η αμαρτία ίδια είναι παντού και η Ορθοδοξία μας φαίνεται ακριβώς στην στάση ζωής που μας οδηγεί η μετάνοιά μας. Παρά το διαφορετικό ντύσιμο, οι δύο ιερείς μάς θυμίζουν πολλούς από μας, κληρικούς και λαϊκούς και μας επισημαίνει την σκληρή μα σωστική αλήθεια. Διακονία σημαίνει να θυσιάζεσαι για τους άλλους κι όχι να κλείνεσαι αυτάρεσκα στα χαρίσματα που Άλλος σου έδωσε. Οι άνθρωποι υποφέρουν και έχουν ανάγκη από μαρτυρία Αλήθειας και από συμπόνοια κι όχι ξύλινα λόγια.

Μια καλή ταινία που αξίζει να δούμε.

FRONTERA

 

 USA, 2014, 103' , Δράμα

Κά­θε χρό­νο μι­σό ε­κα­τομ­μύ­ριο πα­ρά­νο­μοι λα­θρο­με­τα­νά­στες α­πό ό­λη την Λα­τι­νι­κή Α­με­ρι­κή περ­νούν α­πό τα σύ­νο­ρα του Με­ξι­κού στις Η.Π.Α. Πα­ρά τους φρά­χτες χι­λι­ο­μέ­τρων και τους χι­λιά­δες συ­νο­ρι­ο­φύ­λα­κες, φτω­χοί άν­θρω­ποι α­να­ζη­τούν μια κα­λύ­τε­ρη ζω­ή στην πά­λαι πο­τέ γη της ε­παγ­γε­λί­ας.

Στα σύ­νο­ρα Α­ρι­ζό­νας-Με­ξι­κού, ο Μιγ­κέλ (Michael Pena), έ­νας ερ­γα­τι­κός οι­κο­γε­νειά­ρχης κα­θώς περ­νά τα σύ­νο­ρα Με­ξι­κού-Α­ρι­ζό­νας πα­ρά­νο­μα για να βρει δου­λειά, συλ­λαμ­βά­νε­ται ά­δι­κά για τον θά­να­το της γυ­ναί­κας του πρώ­ην Σε­ρί­φη Ρό­υ (τον υ­πο­δύ­ε­ται ο υ­πέ­ρο­χος Ed Harris). Η έγ­κυ­ος σύ­ζυ­γος του Μιγ­κέλ πέ­φτει στα χέ­ρια δι­ε­φθαρ­μέ­νων Με­ξι­κα­νών που εκ­με­τα­λεύ­ον­ται το πέ­ρα­σμα των συ­νό­ρων, κα­θώς προ­σπα­θεί να βρε­θεί κον­τά του.

Ο  συν­τα­ξι­ού­χος σε­ρί­φης συγ­κλο­νι­σμέ­νος α­πό τον θά­να­το της γυ­ναί­κας του δεν πι­στεύ­ει στην ε­νο­χή του ά­τυ­χου Με­ξι­κα­νού και θα προ­σπα­θή­σει να βρει τους πραγ­μα­τι­κούς ε­νό­χους.

Με γρή­γο­ρη σκη­νο­θε­σί­α, ρεαλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας, πολ­λές σκη­νές και πλά­να, ω­ραί­α φω­το­γρα­φί­α και μου­σι­κή που πα­ρα­πέμ­πει στο κλασ­σι­κό Western, ο πρω­το­εμ­φα­νι­ζό­με­νος σκη­νο­θέ­της Michael Berry φτιά­χνει έ­να δρά­μα με α­στυ­νο­μι­κή πλο­κή, έ­χον­τας ως κύ­ριο φόν­το το πρό­βλη­μα της λα­θρο­με­τα­νά­στευ­σης, της φτώ­χειας των α­πλών αν­θρώ­πων, της κα­κί­ας των "δου­λεμ­πό­ρων" και της βί­ας του ρα­τσι­σμού.

Σε ό­λα αυ­τά ως κα­τα­λύ­της θα λει­τουρ­γή­σει η αν­θρω­πιά, που θα συγ­κι­νή­σει τον θε­α­τή και θα τον εμ­ψυ­χώ­σει μέ­σα σε ένα πε­ρι­βάλ­λον βί­ας και α­δι­κί­ας. Η υπέρβαση που μέσω της συγχώρεσης θα οδηγήσει τους πρωταγωνιστές της ιστορίας στην κάθαρση θα μας δώσει αισιοδοξία γιακαι ελπίδα.

Η ται­νί­α σαφέστατα μας θυ­μί­ζει κα­τα­στά­σεις που καθημερινά συμ­βαί­νουν και στην δι­κή μας χώ­ρα με την α­θρό­α κι ανεξέλεγκτη λα­θρο­με­τα­νά­στευ­ση και που όσοι ζουν στα σύνορα τις γνωρίζουν πολύ καλά.